Śmierć nie mieści sięw sześciu szufladach.

W medycynie sądowej i nozologii są to trzy odrębne poziomy opisu. Przyczyna śmierci (cause of death) to konkretny uraz lub choroba inicjująca łańcuch prowadzący do zgonu (np. rana postrzałowa klatki piersiowej, zatorowość płucna). Mechanizm śmierci (mechanism) to zaburzenie fizjologiczne lub biochemiczne bezpośrednio wywołane przyczyną (np. wstrząs krwotoczny, zatrzymanie krążenia). Natomiast sposób śmierci (manner of death) to kwalifikacja okoliczności i sprawstwa — w standardzie NIST/NAME obejmująca pięć kategorii: naturalny, wypadek, samobójstwo, zabójstwo i nieustalony. Atlas FARR/6 pokazuje, że pojedyncza rubryka „sposób śmierci” próbuje naraz zmieścić aż sześć niezależnych wymiarów.

Polski Kodeks karny w art. 148 posługuje się wyłącznie terminem „zabójstwo” (zarówno w typie podstawowym, jak i kwalifikowanym, np. ze szczególnym okrucieństwem lub w wyniku motywacji zasługującej na szczególne potępienie), a w art. 148a osobno penalizuje przyjęcie zlecenia zabójstwa. W polszczyźnie ogólnej (według Wielkiego słownika języka polskiego PAN) „morderstwo” i „zabójstwo” mają tę samą definicję podstawową („umyślne pozbawienie życia człowieka”) i są synonimami różniącymi się nacechowaniem ekspresywnym, a nie dwoma rozłącznymi typami prawnymi. Ukośnik w nazwie „Morderstwo/zabójstwo” oznacza więc w atlasie synonimię, nie podział.

W 16. Rocznym Raporcie Generalnego Rejestratora (opublikowanym w 1856 r., za rok 1853) na s. 78 William Farr sformułował propozycję warunkową: wskazał, że ludzkie sprawstwo mogłoby dzielić zgony gwałtowne na sześć grup (bitwa, zabójstwo, egzekucja, samobójstwo, operacja chirurgiczna, wypadek), opatrując to zastrzeżeniem „If this grouping be adopted”. Jednak pięć stron dalej, na s. 83, w formalnym wykazie „Proposed Statistical Nosology” dla Klasy V (Violent Deaths), wyodrębnił pięć rzędów (Accident, Battle, Homicide, Suicide, Execution) bez operacji chirurgicznej jako samodzielnego rzędu. Oba ujęcia współistnieją w tym samym dokumencie.

Rozstrzyga oś 02 (Sprawstwo) oraz oś 06 (Łańcuch przyczyn). W eutanazji dobrowolnej środek powodujący śmierć podaje bezpośrednio lekarz lub inna osoba (sprawstwo zewnętrzne za zgodą pacjenta). W samobójstwie wspomaganym medycznie (PAS / self-administered MAID) lekarz przepisuje lub przygotowuje substancję, ale finalny akt przyjęcia wykonuje sam pacjent (samosprawstwo ze wsparciem medycznym). Z kolei wycofanie lub niepodjęcie uporczywej terapii nie wprowadza nowego śmiercionośnego środka — pozwala działać chorobie podstawowej.

Śmierć po operacji nie jest równoznaczna z błędem medycznym. Zgodnie z historią nozologii Farra (1845, s. 69) oraz współczesnym orzecznictwem Sądu Najwyższego (m.in. IV CSK 431/12 i II CK 303/04), świadoma zgoda pacjenta na zabieg leczniczy obejmuje akceptację ujawnionego, statystycznego ryzyka powikłań — włącznie z prawdopodobieństwem zgonu — mimo zachowania należytej staranności. Dopiero niezamierzone naruszenie standardu medycznego, pomyłka dawki czy awaria aparatury wprowadza na oś analizy profil Wypadku i osobne pytanie o odpowiedzialność.

Termin „samobójstwo rozszerzone” (extended suicide) sugeruje językowo, jakoby wszystkie osoby zmarłe w tym epizodzie były częścią jednego rozszerzonego aktu samobójczego. Tymczasem ofiary nie wyrażają zgody na śmierć ani nie są sprawcami własnego zgonu. Rygorystyczny model danych wymaga przypisania osobnego rekordu każdej osobie: śmierć ofiar ma profil Zabójstwa, śmierć sprawcy ma profil Samobójstwa, a oba rekordy łączy jedynie identyfikator wspólnego epizodu (dyadic death / homicide–suicide).

Z rachunku kombinatorycznego na zbiorze 6 historycznych typów Farra. Wszystkich niepustych podzbiorów zbioru 6-elementowego jest 2⁶ − 1 = 63. Po odjęciu 6 pojedynczych („czystych”) typów pozostaje 57 formalnych kombinacji wielotypowych (hybryd rzędu ≥ 2). Składa się na nie dokładnie C(6,2) = 15 par oraz 42 kombinacje wyższego rzędu: C(6,3) = 20 trójek, C(6,4) = 15 czwórek, C(6,5) = 6 piątek i C(6,6) = 1 szóstka („Palimpsest sześciu przyczyn”).